fic

Switch 1

posted on 31 Oct 2006 09:35 by bjforever in fiction

Switch 1

ดัดแปลงจาก Somthing Seriously Amiss by hide the soap
เรทติ้ง NC-17
ลักษณะเรื่อง ตลกขบขัน, WIP (PWP)

go on to part 2

............................................................

ไบรอันเดินสะดุดลังใส่ของตกแต่งบ้านสำหรับวันฮาโลวีนเข้าโครมใหญ่อย่างไม่ตั้งใจ ลังกระเด็นพลิกไปพร้อมกับของตกแต่งทั้งหลายตกเกลื่อนพื้น

"เชี๊ยเอ๊ย" เขาสถบอย่างอารมณ์เสีย เขาเกลียดงานเทศกาล เกลียดการตกแต่งห้อง และที่สำคัญคือเกลียดของตกแต่งห่วยแตกไร้รสนิยมพวกนี้ นี่ถ้าไม่เพราะจัสตินหิ้วมาฝากเพื่อจะเอาไปแต่งที่บ้านเด็บเขาคงไม่ยอมให้เอาของพวกนี้เข้ามาในลอฟท์แม้แต่ชิ้นเดียวด้วยซ้ำ

ไบรอันไม่สนของที่ตกเกลื่อนกระจาย เขาเดินตึงตังเข้าไปในห้องนอน มองหนุ่มผมทองที่นอนหลับอย่างเป็นสุขหลังผ่านบทรักอย่างเร่าร้อนหลายยกติดต่อกัน ชายหนุ่มดูนาฬิกาเห็นว่าเพิ่งสองทุ่มกว่าแปลว่าจัสตินนอนหลับไปไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง เดี๋ยวจัสตินต้องตื่นมาอีกแน่ ไบรอันจึงปีนขึ้นเตียง ทันทีที่อยู่บนเตียง จัสตินก็ขยับเข้าหาเขาทั้งที่หลับอยู่โดยอัตโนมัติ ไบรอันสอดมือเข้าใต้ผิวกายเนียนแล้วโอบร่างที่คุ้นเคยเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จัสตินขยับปากงึมงำเล็กน้อยก่อนเปลี่ยนเป็นเสียงกรนเบาๆ ไบรอันจูบกลางกระหม่อมก่อนกระซิบ "รักนาย" แล้วเขาก็หลับตาไปด้วยความอ่อนเพลียเช่นกัน

เบื้องนอกเม็ดฝนเบาบางที่โปรยปรายมาตลอดเย็นเริ่มหยุดลงพร้อมกับมีไอหมอกแผ่ปกคลุมตัวเมือง บดบังแสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่ควรจะสาดส่อง ท่ามกลางความมืดของหมอกและอากาศที่เย็นเฉียบ ได้มีเสียงบางอย่างแหวกผ่านอากาศมา นี่คงเป็นปาฏิหารย์ในคืนวันฮาโลวีน เพราะเจ้าของเสียงที่แหวกผ่านอากาศมาคือนางแม่มดสาววัยรุ่นที่แต่งกายด้วยชุดหนังสีดำโฉบเฉี่ยวผิดเอกลักษณ์แม่มดที่มีมาแต่โบราณ และกำลังขี่ไม้กวาดที่รูปทรงเหมือนกีตาร์ไฟฟ้ามากกว่าจะเป็นไม้กวาด

แม่มดสาวบินผ่านหน้าต่างลอฟท์ด้วยท่าราวนักซิ่ง เจ้าหล่อนบินผ่านช่วงตึกไปแล้ว ก่อนจะสะดุดแล้วบินย้อนกลับมาอีกครั้ง คราวนี้หยุดไม้กวาดที่ริมกระจกแล้วมองเข้าไปข้างใน เห็นชายหนุ่มสองคนกำลังนอนกอดกัน แม่มดสาวเกิดนึกสนุกขึ้นมา เจ้าหล่อนท่องมนต์ออกมาเบาๆ ก่อนดีดนิ้วเบาะ ทันใดนั้นก็มีแสงสีม่วงอ่อนเรืองวาบอาบทั่วร่างไบรอันจัสติน แล้วแสงก็ค่อยๆ หายไป แม่มดสาววัยรุ่นคลี่ยิ้มซุกซนและหัวเราะคิกคัก ก่อนจะบังคับไม้กวาดบินจากไป

++++++

จัสตินเริ่มงัวเงียตื่น เขายกมือขยี้ตาและบิดตัวอย่างขี้เกียจ ก่อนขมวดคิ้วที่ตัวเองสามารถบิดขี้เกียจได้โดยไม่มีอ้อมแขนใหญ่เหนี่ยวตัวไว้อย่างทุกทีทุกครั้งพอตื่นเขาจะต้องยกแขนไบรอันออกก่อนถึงจะบิดขี้เกียจได้นี่นา .... จัสตินคิดพลางขมวดคิ้วหนักขึ้นเมื่อปรือตามองปลายนิ้วตัวเองที่เหยียดขึ้นเหนือหัว

เขาขยับมือตัวเองไปมา ที่จัสตินสงสัยเพราะเขาจำไม่ได้ว่ามือตัวเองหนาใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อหันมองทางขวามือก็ยิ่งขมวดคิ้วหนักเมื่อพบว่าสิ่งแรกที่เห็นคือตู้เสื้อผ้า แทนที่จะเป็นไบรอัน นั่นเองที่ทำให้จัสตินแปลกใจ หรือเขาดิ้นมาจนนอนฝั่งของไบรอัน ? จัสตินจึงหันไปอีกด้านแล้วก็ต้องเบิกตาโพลงอยู่อึดใจ ก่อนจะหวีดร้องออกมาเสียงดังทั่วลอฟท์

ไบรอันสะดุ้งตกใจตื่นเสียงหวีดร้อง เขารีบกระโจนลุกขึ้นทันทีแล้วหันไปหาต้นเสียงที่คาดว่าจะเป็นจัสตินซึ่งฝันร้าย แต่แล้วเขาก็ต้องตาโตกับภาพที่เห็น

ที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่จัสติน แต่เป็นตัวเขาเอง !!? ตัวเขานั่งเบิกตาโพลงปากอ้าค้างและผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ไปมา

"เฮ้ย !!!" ไบรอันร้องเสียงดัง แล้วก็ตกใจกับเสียงที่เล็กกว่าปกติของตัวเอง เขารีบยกมือคลำลูกกระเดือกตัวเอง พบว่ามันไม่ได้โปนออกมาเหมือนทุกที แถมยังให้สัมผัสที่คุ้นเคย .... ลำคอของจัสติน

"ไบรอัน" เสียงจัสตินแทบไม่รอดริมฝีปาก "คุณ....คุณกลายเป็นผมไปแล้ว"

ไบรอันเบิกตาโพลงมองดูตัวเองที่เปลี่ยนจากปากอ้าตาค้างเป็นตีหน้าเศร้าและเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา "เฮ้ย !!!" เขาตะโกนร้องอีกครั้งก่อนกระโจนลุกจากเตียงและวิ่งแน่วไปยังกระจกยาวที่ข้างโต๊ะทำงาน

ไบรอันยกมือกุมหัวตัวเอง โอเค นี่ไม่ใช่หัวเขา แต่เป็นหัวจัสติน ร่างที่สะท้อนในกระจกคือร่างจัสติน ไม่ใช่ตัวเขา !!!!

ไบรอันมองร่างเขาที่มีจัสตินอยู่ภายในกำลังเดินเข้ามาหาจากในกระจก ชายหนุ่มหันกลับไปมองคนรักที่อยู่ในร่างเขา ไบรอันรู้ได้ทันทีว่าจัสตินกำลังตื่นตระหนกแต่พยายามปกปิดมันเต็มที่ เขาจึงเดินเข้าไปกอดคนรักไว้ มันรู้สึกแ