The Things I cannot Change 59/87

posted on 28 Nov 2008 13:10 by bjforever in fiction

The Things I cannot Change 59/87

ผู้แต่ง suzvoy
ผู้แปล พู่ไหม
เรท NC-17
ตัวละคร ตัวละครทุกตัวในซีซั่น 1
ลักษณะเรื่อง stand alone , season 1 canon
ช่วงเวลาseason 1
หมายเหตุ ถ้าอยากได้อรรถรสในการอ่านเรื่องนี้ ให้เปิดซีซั่น 1 ดูตามไปด้วย เพราะคนเขียน เขียนเรียงเหตุการณ์ตามซีซั่น 1 เกือบทั้งหมด โดยเปลี่ยนรายละเอียดปลีกย่อยไปบ้างตามความต้องการ

 

go back to part 58

..........................................................

 

"นายจะบอกว่า"   ไบรอันเลิกคิ้ว    "นายลืมไปโดยสนิทว่าตัวเองชนะได้เงินรางวัลพันเหรียกับตั๋วเที่ยวบาฮามาส ?"

"ก็เอ่อ...ประมาณนั้น"   จัสตินสารภาพ   รู้สึกตัวเองโง่งมนิดหน่อยขณะหยิบขวดน้ำจากตู้เย็น     เขามาถึงลอฟท์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน - หลังจากแวะไปหาวิคที่บ้านเด็บ - เขาทักไบรอันอย่างปรีดาด้วยข่าวดีนี่โดยไม่ทันสังเกตว่าไบรอันดูไม่ค่อยยินดีนัก    "หรือคุณจำได้เรื่องรางวัลหลังจากผมชนะ ?"

"แน่นอนสิ"

"อ้อ"    จัสตินจิบน้ำ   ก่อนวางแก้วคืนชั้นและวางขวดน้ำบนเค้าท์เตอร์    "ว่าไงว่าตามกัน"    เขาเดินไปหาไบรอัน   โอบแขนรอบเอว    "คุณจะมากับผมใช่มั้ย ?"

"ก็ขึ้นอยู่กับนาย"    ไบรอันบอก

สมเป็นไบรอันจริงๆ   จัสตินเลิกคิ้ว  มองสบสายตาไบรอัน    "คุณอยากไปมั้ยล่ะ ?"

มันเหมือนการชักคะเย่อ     "แน่นอน"  ไบรอันตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดา    "ทำไมจะไม่ ?"

แค่นี้ก็ดีแล้ว    "เยี่ยม   งั้นเราจะไปกัน"    พวกเขาจะหารือเรื่องรายละเอียดกันทีหลัง  และ  สวรรค์ ! เขากำลังจะได้ไปเที่ยวกับ *ไบรอัน*   ไบรอันบนชายหาดที่สวมแค่กางเกงว่ายน้ำ   หรือไม่ก็อาจเปลือยเปล่า.....จัสตินยิ้มแฉ่ง     "แต่ตอนนี้"     เขาเขย่งปลายเท้า   เสียดสีตัวเองกับไบรอัน    "มันจะ 24 ชั่วโมงแล้วนะที่เราไม่ได้มีอะไรกัน"

"อืมมมม...."     รอยยิ้มกรุ้มกริ่มกระจายทั่วใบหน้าไบรอัน    สองมือเลื่อนบีบก้นจัสติน     "เราสามารถรื้อฟื้นได้ทุกเมื่อ"

ร่างเปลือยเปล่าแผ่หราบนโซฟา ,  จัสตินร้องครางขณะไบรอันเสือกกายเข้ามา    ไม่ว่าจะซักกี่สิบกี่ร้อยครั้งไบรอันก็สามารถปลดปล่อยได้โดยไม่ต้องแตะต้อง - เพียงแค่เคลื่อนไหวอย่างถูกจังหวะ   สัมผัสตรงจุด   และคำพูดที่ปรนเปรอ

คำพูด....จัสตินแอ่นกายรับการสอดใส่ - เยส !  เขาเลียริมฝีปาก   เอนหน้าให้ริมฝีปากอยู่ข้างหูไบรอัน    "บางครั้ง   ตอนเบื่อเวลาอยู่ที่โรงเรียน    ผมคิดถึงสิ่งนี้"     หยุดเพื่องอนิ้วเท้ากับการกระแทกที่รุนแรง   สวรรค์     "ผมคิดว่าถูกคุณสอดใส่   อยู่ในตัวผม"    ปิดเปลือกตา   ตั้งสมาธิอยู่กับสัมผัส     "มันทำให้ผมแข็งตัวจนต้องไปปลดปล่อยในห้องน้ำ"    เขาชำนาญนักในการช่วยตัวเองอย่างเร็วและเงียบในห้องน้ำโรงเรียน

ไบรอันชอบสิ่งที่ได้ยิน    เขายิ่งเร่งความเร็วในการเคลื่อนไหว   รุนแรง  หนักหน่วง   รอยยิ้มจัสตินเปลี่ยนเป็นเสียงครวญคราง   สองมือรัดแผ่นหลังไบรอันแน่น   พยายามหาที่ทรงตัว     ไบรอันเอาแต่เสียดสีกับตุ่มในกายครั้งแล้วครั้งเล่าจนที่สุดจัสตินก็ครางยาวและดังขณะปลดปล่อยความต้องการออกมา

ไบรอันยังคงเสียดสีอีกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มถุงยาง     เขาครางในลำคอก่อนทิ้งตัวลงทับจัสติน


การหอบหายใจ   ความชื้นจากเหงื่อ ,  จัสตินไม่ยอมปล่อยไบรอันให้ออกจากตัวเขาง่ายๆ   แต่ที่สุดไบรอันก็ต้องปล่อย - แค่ถอดถุงยางทิ้ง - เขาทิ้งถุงยางโดยเร็วก่อนกลับมากอดจัสตินอีกครั้ง     จนกระทั่งความร้อนเริ่มจางหายและเหงื่อเริ่มเย็นขึ้น   จัสตินโอบสองแขนรอบตัวไบรอันและหลับตา

"อย่าหลับบนตัวฉันนะ"   ไบรอันเตือน

"ไม่หรอกน่า"   จัสตินสัญญาพร้อมรอยยิ้ม    "บางครั้งผมก็ชอบแบบนี้"    เพราะยังหลับตาอยู่จัสตินเลยไม่เห็นสีหน้าไบรอัน    แต่เขารู้สึกได้ว่าไบรอันกำลังลูบผมเขาเล่น    "แล้ว"   เขาเอ่ย    "เรื่องรางวัลในวันพรุ่งนี้"

"ทุกอย่างลงตัว"

"คุณเลือกชุดที่จะใส่ยัง ?"

"ฉันกำลังคิดถึงชุดผ้าไหมแสลคสีดำ....แล้วก็แต่งด้วยกำมะหยี่"

จัสตินลืมตาพรึ่งและเห็นว่าไบรอันก้มยิ้มมองมาที่เขา    "คุณน่าจะขอคำแนะนำจากเอ็มเม็ตนะ    ผมชอบชุดที่คุณสวมในปาร์ตี้ของเดวิดมากเลย"    เขายิ้มให้กับความทรงจำ   รวมทั้ง *ตรงนั้น* ของเขาก็ชอบเหมือนกัน

"แจ่มแจ้งเลย"   ไบรอันอ่านสัญญาณทางกายของจัสตินออก    "แต่"   เขาแสร้งถอนใจ     "ถึงแม้แฟชั่นที่คุณนายฮันนี่คัทแนะให้จะดีแค่ไหน   มันก็ไม่เหมาะกับงานรับรางวัลนัก"

"น่าสงสาร"   จัสตินเบ้ปาก

ไบรอันเม้มริมฝีปากจัสตินเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นการจูบ    "ไม่ต้องห่วงไป"    เขาเอ่ย   และหยุดจูบ    "ฉันมีสูทที่เพอร์เฟคเหมาะกับคู่เดทที่-"

"เฮ้    ผมไม่ไปกับคุณนะ"   จัสตินค้าน

ไบรอันชะงักและมองเขา     "นายก็รู้ว่าในงาน...."

"คุณควรพาซินเธียไป"   เขาบอกทาง    เพราะมันเป็นความจริง   ไบรอันไม่สมควรจะพาแฟนหนุ่มอายุ 18 ไปในงานใหญ่ยังงั้นโดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นแค่เด็กไฮสคูล

ไบรอันไม่ปฏิเสธ    "มันแน่อยู่แล้ว    เธอเป็นคนสำคัญที่ทำให้ฉันมีวันนี้     ส่วนเรื่องการเดทฉันบอกเธอไว้แล้วว่า...."

"หายากนะที่ไบรอัน  คินนี่ย์จะเอ่ยปากชมคนอื่น"

"ฉันชมนายตลอดเวลา"   ไบรอันเถียง   "โดยเฉพาะก้นนาย"

แหม  นั่นมันก็จริง   "ก็ใช่   แต่ถ้าคุณทำยังงั้นกับซินเธียเธอคงตบกลับอย่างเร็วจนคุณยืนไม่อยู่เลยทีเดียว"

ไบรอันแกล้งทำคอตก    "โชคดีนะที่ฉันไม่ใช่ชายแท้"

"ช่าย"  จัสตินเห็นด้วย     "คุณได้ช่วยตัวเองจากการวิ่งไล่ตามของผู้หญิงและต้องคอยซื้อชุดชั้นใน"

"ขอบใจที่ช่วยทำให้เห็นภาพ"   ไบรอันตอก     "แต่นายยังไม่ได้ฟังฉันพูดจบ   ฉันมีสูทที่เพอร์เฟค   มีคู่ควงสมบูรณ์แบบ   และมีคำสุนทราพจน์ที่เข้าท่าด้วย"

หือ   "นี่คุณเตรียมคำสุนทราพจน์ไว้แล้วเหรอ ? แน่ใจปานนั้นว่าจะชนะ ?"   ไม่ใช่ว่าจัสตินคิดไบรอันจะแพ้หรอก   เพราะเขาคือไบรอันนี่นา

"แน่นอน"

จัสตินไม่อยากเชื่อนัก    "ถ้าคุณมั่นใจว่าต้องชนะแน่แล้วทำไมถึงไม่ยอมให้บอกทุกคนล่ะ ?"    ไบรอันไม่เคยคิดปิดบังความสำเร็จของตัวเอง     "เหตุผลเดียวที่แดฟกับผมรู้ก็เพราะคุณเมายาและพวกเราอยู่ที่นั่นตอนคุณเปิดจดหมาย    ที่ผมจะบอกคือคุณกำลังเฉาะไพ่เข้าอกคุณเอง"   เขาหยุด  และยิ้มให้ตัวเอง   "ว่าไง ?"   เขาถามย้ำพร้อมรัดแขนแน่นขึ้น

ไบรอันพ่นลมหายใจ    "นายมันกวนโมโหชะมัด"

"ช่าย   แต่ประเด็นคือผมถูกใช่มั้ย ?"

ไบรอันลังเลก่อนจะยอมตอบ     "ฉันไม่เห็นว่ามันผิดอะไรที่เราจะปิดข้อมูลไว้"

นั่นอธิบายถึงการที่เขาเตรียมคำสุนทราพจน์ไว้พอๆ กับการไม่บอกทุกคน     และไบรอันก็ไม่ได้บอกอะไรเพิ่มเติมในสิ่งที่เขาอยากรู้ซักนิด

"คุณจะชนะ"   จัสตินบอก    "และพอคุณได้รางวัลผมก็อยากพาคุณไปฉลอง"

จัสตินบอกได้เลยว่าไบรอันประหลาดใจ - ตอนนี้ไบรอันไม่ค่อยเก่งเรื่องการปกปิดปฏิกิริยาตัวเองได้ดีเท่าเก่า     "นายอยากพาฉันไปเลี้ยง ?"

"แน่สิ  ผมจะเป็นเจ้ามือเอง"    ทุกครั้งเวลาไปไหนกันไบรอันจะเป็นคนจ่ายเสมอ   ทั้งอาหารที่ไดเนอร์  เครื่องดื่มที่วู้ดดี้ส์   ค่าเข้าในบาบิลอน - ถึงแม้อันหลังจะไม่ค่อยได้จ่ายในช่วงนี้ก็ตาม - และจัสตินก็ยินดีรับมันเพราะค่าจ้างในไดเนอร์ไม่มากพอที่จะให้เขาใช้ฟุ่มเฟือย     แต่บางครั้งเขาก็อยากแสดงตัวเองบ้าง    อยากเป็นเจ้ามือให้ไบรอันซักครั้ง     "นี่เป็นโอกาสงามที่ผมมีเงินพอใช้จ่าย"

"นายควรจ่ายมันเพื่อตัวเอง   นายเป็นคนหามาได้"

เขารู้ว่าไบรอันต้องพูดยังงั้น    "มันก็ใช่  ผม *หามัน* มาได้   มันเป็นเงินของผมและผมจะใช้มันยังไงก็ได้ตามที่ *ผม*  ต้องการ   และตอนนี้ผมอยากใช้มันเพื่อคุณบ้าง    พาคุณออกไปเที่ยวโดยคุณไม่ต้องจ่าย"    แต่เห็นชัดว่าไบรอันไม่เห็นด้วย    และตั้งท่าจะเถียงตอบ    จัสตินเลยรีบพูดให้จบ    "ถ้าคุณไม่ยอมให้ผมทำ   ผมจะยกเงินพันเหรียญนั่นให้คุณและเริ่มจ่ายคืนค่าเทอมที่คุณจะส่งผมเรียน PIFA ด้วย"

"อย่าโง่น่า"   ไบรอันแย้ง    "มันไม่ได้มีผลอะไรกับฉันซักหน่อย"

"งั้นถือเป็นอันตกลง"

"ข้อแม้"   ไบรอันขยับตัวออกจากจัสติน    พวกเขาขยับจนต่างนั่งอยู่คนละมุมโซฟาและจ้องตากัน     "นายห้ามทำยังงี้อีก"

"ทำอะไร ?"

"ก็มาข่มขู่เพื่อให้ฉันตกลงทำตามความต้องการของนายโดยที่ฉันไม่ชอบ     ครั้งแรกก็เรื่องงี่เง่าที่ดาร์ทเม้าธ์   คราวนี้ก็เรื่องนี้อีก   มันไม่เวิร์กหรอกนะ"

บางทีตัวเขาเองก็อาจจะไม่ได้ฉลาดเหมือนที่ตัวเองเคยเป็นเหมือนกัน    "งั้น  ถ้าคุณแค่ตอบตกลงผมก็ไม่ต้องข่มขู่คุณ"    เขาพยายามยิ้มอย่างไร้เดียงสา

ไบรอันยกมือปิดหน้าถอนใจไหล่ลู่ลง     "เวรเอ๊ย"

จัสตินคลานคุกเข่าเดินบนโซฟาเข้าไปหาไบรอัน   เอื้อมมือไปเลื่อนมือไบรอันลง    "นะ"    เขาอ้อน   "ให้ผมทำนะ"

ทีแรกเขาตั้งใจะพูดยั่วและใช้มุขเดิม   แต่จัสตินก็ยั้งไว้เพราะคิดได้ว่ามันอาจจะมากเกินไป    และที่จัสตินอยากทำไม่ใช่เพราะเขามีเงิน   แต่เพราะเขาอยากไปกับไบรอันต่างหาก   และหวังว่าคราวนี้จะไม่เป็นการจุดชนวนให้เกิดพานิคแอทแทคแค่เพราะเขาอยาก *เดท*

ไบรอันลืมตาและต้อนรับจัสตินด้วยการหยักยิ้มที่มุมปาก    "ก็ได้"    ในที่สุด    "แค่ไม่เอาร้านที่เต็มไปด้วยพวกนกกะจอกก็พอ"

จัสตินหัวเราะร่าและทิ้งตัวโอบรอบไบรอัน    ชีวิตมันง่ายขึ้นเยอะเมื่อไบรอันยอมถอย

**    **
 
หลังโรงเรียนเลิกในวันถัดมา   จัสตินตรงไปลอฟท์  เปลี่ยนเสื้อผ้า   ชุดของไบรอันสำหรับเย็นนี้แขวนอยู่ในตู้   จัสตินมองสำรวจใกล้ชิดเพื่อดูให้แน่ใจว่ามันสมบูรณ์แบบพอรึเปล่าก่อนจะเริ่มทำการบ้าน   ขณะนั่งทำไปก็คิดถึงอาหารที่จะมีในปาร์ตี้ั   นั่นเองทำให้ท้องเขาเริ่มร้อง   จัสตินเลยต้องสนองท้องตัวเองโดยการกดสั่งพิซซ่า
 
ไบรอันมาถึงไม่นานหลังพิซซ่ามาถึง
 
"ถ้านายทำซอสเปื้อนเพียงแค่ *จุดเดียว* บนสูทที่ฉันจะสวมคืนนี้...."
 
"เฮ้  กลับมาแล้วเหรอ"   จัสตินยิ้มกริ่ม   จูบไบรอันและทำซอสมะเขือเทศหยดตรงง่ามนิ้วมือเปื้อนแก้มไบรอัน
 
"เด็กเปรต"   ไบรอันหัวเราะ  ตบก้นจัสตินและบอกว่าต้องอาบน้ำ    จัสตินมองพิซซ่าส่วนที่เหลือในถาดและตัดสินใจว่าจะอุ่นกินทีหลังจากนั้นก็วิ่งเข้าห้องน้ำตามไบรอันไป
 
พวกเขาล้างตัวให้กัน    ทั้งที่อาบจนสะอาดแล้วแต่จัสตินกลับแต่พูดพล่ามถึงเรื่องการประกาศรางวัลค่ำนี้   ทำให้ไบรอันต้องหุบปากเขาด้วยริมฝีปากและการสอดใส่ที่เบื้องล่าง
 
ไบรอันมักมีวิธีที่ดีเสมอในการปิดปากจัสติน
 
หลังจากนั้นพวกเขาแต่งตัว - จัสตินอยู่ในชุดธรรมดา   ไบรอันในสูทชุดใหม่    ไบรอันยังง่วนอยู่กับการตกแต่งผมตัวเองอยู่ 17 นาที  (จัสตินนั่งนับเวลา)  ก่อนจะออกจากห้องน้ำ   พร้อมจะเดินทาง    เขาถามความเห็นจัสติน - ยังกับนึกว่าตัวเองดูแย่ลงยังงั้นแหละ
 
"คุณดูฮ้อตมาก"   เขายืนยัน  
 
ไบรอันไปรับซินเธียเพื่อพวกเขาจะได้ใช้รถแค่คันเดียว     และยังคอยเตือนไบรอันไม่ให้ดื่มอะไรมากไปกว่าแชมเปญเช่นเดียวกับซินเธีย 
 
ความคิดเกี่ยวกับแชมเปญทำให้จัสตินชะงัก   "ไบรอัน ?"
 
ไบรอันกำลังสำรวจตัวเองหน้ากระจกบานยาว     "หือ ?"
 
"คุณไม่เป็นไรแน่นะ ? หมายถึงพวกเขาต้องมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์   ก็พวกบาร์..."    ปกติเขาไม่ควรจะกังวลมาก   แต่ก็อดไม่ได้ที่จะย้อนนึกไปถึงตอนไบรอันสติแตกในบาบิลอนเมื่อไม่กี่วันก่อน    แม้ว่าประกาศรางวัลกับบาบิลอนก็ยังแตกต่างกันทั้งสถานที่และสถานการณ์       แต่จัสตินก็อดไม่ได้ที่จะวิตก
 
"วางใจได้"   ไบรอันยืนยัน    เบือนหน้าจากกระจกมามองเขา     "ฟังนะ"   หยุดอย่างลังเล  ขบกะพุ้งแก้ม  เบือนสายตาหนีเล็กน้อย   "นายมักชอบคิดว่า 'ฉันไม่ควรผ่านเรื่องนี้ตามลำพัง' ให้เป็นเรื่องใหญ่เสมอ"   
 
จัสตินบอกได้เลยว่าไบรอันรู้สึกอึดอัด
 
"ก็จริงน่ะ"   เขายอมรับ    "และผมก็หมายความตามนั้น"
 
ไบรอันพยักหน้า    "แต่นายไม่ได้อยู่กับฉันตลอดเวลา    และนายต้องทำฉันบ้าแน่ถ้าต้องผูกตัวเองติดกับนายชนิด 24 ชม"   เขายิ้มขัน    "แต่...ใช่  ถึงไงนายก็ไม่ได้เกาะติดฉัน 24 ชม   ดังนั้นบางครั้งฉันก็ยังต้องทำเรื่องพวกนี้ตามลำพังอยู่ดี   และฉันก็ทำได้ด้วย    เพราะฉันยังมีเจ้าเด็กผมทองก้นงอนคอยหนุนหลังฉันเสมอ"
 
จัสตินเกือบเบะน้ำตา
 
ไบรอันหยิบกุญแจห้องจากเคาท์เตอร์ครัว   จูบลาจัสติน - ด้วยลิ้น  เพียงแต่ไม่ดูดดื่มนัก - ก่อนหยิบมือถือใส่กระเป๋า
 
จัสตินไม่ได้บอกให้โชคดี   "คุณไม่ต้องการมันหรอก"   เขาบอก    "และเมื่อคุณกลับไม่ว่าจะได้รางวัลอะไรมาก็ตาม    เจ้าเด็กผมทองก้นงอนคนนีจะคอยอยู่บนเตียงเพื่อเป็นรางวัลกับคุณเอง"     บางครั้งจัสตินก็แปลกใจที่ตัวเองช่างสรรหาคำพูดชวนเอียนแบบนี้มาได้
 
ไบรอันกะพริบตาอย่างยั่วเย้า    "ความคิดดี   หวังว่ารางวัลที่ติดมือกลับมาจะเข้าได้พอดีกับก้น-"
 
"ถ้าคุณพูดคำว่าก้นใหญ่....."
 
"-งอนที่แสนสมบูรณ์แบบ"
 
"ค่อยดีหน่อย"
 
ไบรอันยิ้มกริ่ม  จูบจัสตินอีกครั้งก่อนเลื่อนเปิดประตูลอฟท์    ก้าวออกไปและปิดประตูตามหลัง
 
 
 

 to be continued

go back to part 58

..........................................................

 

ปล. หลบเรื่องบ้านเมืองที่ร้อนเป็นไฟ   มาอ่านฟิคให้สำราญใจแทนดีกว่า 

 

Comment

Comment:

Tweet

หวานจนเราอิจฉา ตาร้อนสุดๆ ไม่ไหวแล้ว หนูจัสน่าร๊าก

#2 By สาวกเฮอร์+เดรโก (125.25.14.153) on 2008-11-29 17:30

อ่านแล้วเสียวๆแหะ
ถ้าไม่ได้รางวัลขึ้นมาท่าจะมาคุsad smile

อารมณ์พ่อบ้านแม่เรือนกันมากมายเลยเรื่องนี้ cry

#1 By EGUANA on 2008-11-28 17:27