This blog is dedicated to my lover boys...Brian and Justin

The Things I cannot Change 57/87

ผู้แต่ง suzvoy
ผู้แปล พู่ไหม
เรท NC-17
ตัวละคร ตัวละครทุกตัวในซีซั่น 1
ลักษณะเรื่อง stand alone , season 1 canon
ช่วงเวลาseason 1
หมายเหตุ ถ้าอยากได้อรรถรสในการอ่านเรื่องนี้ ให้เปิดซีซั่น 1 ดูตามไปด้วย เพราะคนเขียน เขียนเรียงเหตุการณ์ตามซีซั่น 1 เกือบทั้งหมด โดยเปลี่ยนรายละเอียดปลีกย่อยไปบ้างตามความต้องการ

go back to part 56  go on to part 58

..........................................................

พวกเขามีเซ็กซ์กันก่อนจะออกรถรอบหนึ่ง - แม้จะมีคนเดินผ่านไปมาก็ตาม

และในเตียงที่ลอฟท์   จัสตินปีนขึ้นไปคร่อมตัวเหนือไบรอัน   ตรึงแขนไบรอันลงกับเบาะเตียง    "แล้ว"    เขาเอ่ยราวพูดเรื่องทั่วไป     "ทำไมคุณถึงหยุดไม่ให้หมอนั่นใช้ปากกับคุณล่ะ ?"

ไบรอันแสร้งทำเป็นยักไหล่     และที่จริงก็สามารถผลักตัวจัสตินลงได้ง่ายๆ หากจะทำจริง

แต่เขาก็ไม่     "นายก็รู้ว่าทำไม"

"บอกผมสิ"    จัสตินรู้ว่าทำไมไบรอันถึงอยากระบายออก - นี่เป็นครั้งแรกที่กลับไปบาบิโลน    คิดเรื่องดื่มของมึนเมา     หลงเข้าสู่วังวนเก่าๆ - และความคิดนั้นก็ทำให้จัสตินหงุดหงิด  แต่เมื่อมีเวลาและใช้ความคิดนั่นก็ทำให้เขาตระหนักว่าไบรอันได้หยุดยั้งตัวเองจากความสนใจต่างๆ มานานพอควร  แม้ตอนแรกที่ได้ยินคำพูดพวกนั้นและเห็นว่าไบรอันกลับเข้าสู่พฤติกรรมเดิมๆ  เขาจะโกรธจนแทบควันออกหู

แต่ตอนนี้เขาคิดได้    และมันเป็นสิ่งที่เขาสามารถถามจากไบรอัน

ไบรอันเลิกแสร้งเป็นถูกตรึงอีกต่อไป   เขาพลิกตัวเองและเป็นฝ่ายทับจัสติน  ตรึงแขนจัสตินกับเตียงพร้อมหรี่ตามอง    "เคยบอกแล้วใช่มั้ย  พ่อตะวันน้อย  ว่าอย่าดันให้มากไปนัก"

"มันเป็นทางเดียวที่จะผูกตัวผมติดกับคุณไปได้ทุกที่นี่นา"     จัสตินย้อนกลับก่อนลองขยับแขน    เขาไม่สามารถทำลายอุ้งมือไบรอันได้    แต่ก็ยังคลี่ยิ้ม   และอ้าขากว้าง   ตวัดขาโอบรัดรอบเอวไบรอันก่อนเริ่มออกแรงบีบ   ไม่แรงพอที่จะสร้างความเสียหาย   แต่ก็แรงพอจะทำให้อึดอัด   

"คุณชอบเวลามีคนขัดขืนต่อสู้คุณกลับ"    เขาบอก  พร้อมมองขันขณะไบรอันพยายามแสร้งไม่เหยหน้า     "ใครตั้งคำถามคุณ    ทำให้คุณคิด   ทำให้คุณคิดถึง   ให้คุณยอมทำเพื่อได้มา   เพราะคุณไม่ยอมแค่มีความสุขเพียงเฉยๆ"   จัสตินบีบขาแน่นขึ้น    "คุณชอบจะต่อสู้ให้ได้มันมา"

ไบรอันสถบ  ปล่อยมือจากการยึดกุมและพยายามยันตัว    และเห็นว่าจัสตินไม่ยอมปล่อยเขาง่ายๆ  ไบรอันเอื้อมมือไปจับขาจัสติน   "ปล่อย"

"ไม่"

"จัสติน"

"บอกผม"

"*จัสติน*"

"ก็บอกผมสิ"

"นายไงเล่า !"  ไบรอันตะคอก     "มันเป็นเพราะ *นาย* โอเคมั้ย ? ฉันไม่เคยมีคนอื่นนอกจาก *นาย* มาแรมเดือน   ส่วนเจ้านั่นฉันแค่เจอเขา   เขาฮ้อต   และอยากอมฉัน   จบข่าว"

จัสตินอยากจะตะโกนร้อง 'ยิปปี้ !' ออกมา    แต่ก็รู้ว่ามันต้องทำลายบรรยากาศที่เขากำลังสร้าง     "และคุณหยุดเขาเพราะ...."

ไบรอันเปลี่ยนมาจับยึดแขนจัสตินและก้มมองดูกระชั้นชิดอีกครั้ง    "เพราะ *นาย* ไงล่ะ"   เขาเค้นเสียง    "นายอยากได้ชีวิตแบบผัวเดียวเมียเดียวใช่มั้ย ตะวันน้อย ? ฉันสัญญาไม่ได้และไม่คิดจะทำ   พวกเราเป็นผู้ชาย   เรามีเซ็กซ์กัน  และบางครั้งฉันก็พอใจจะมีอะไรกับคนอื่น    เพียงแต่มันไม่เกี่ยวข้องกับนายเลย    และฉันก็จะไม่ทำมันต่อหน้านาย  ทีนี"   เขาสั่ง    "ปล่อยฉันได้แล้ว"

มันไม่ใช่รูปแบบผัวเดียวเมียเดียว     ไม่ใช่สิ่งที่เขาใฝ่ฝันหา   แต่เป็นทุกสิ่งที่ไบรอันจะสามารถมอบให้ได้

และจัสตินก็ยอมปล่อย

ไบรอันพลิกตัวออกจากจัสติน  ลุกจากเตียง  และเดินลงส้นปึงปังออกจากห้องนอน

จัสตินขยับนั่ง  ขยี้หัวตัวเอง - เตือนอีกครั้งว่าเขาต้องไปเล็มผมแล้ว - เสียงฝีเท้าไบรอันกระแทกพื้นลอฟท์อยู่ครู่หนึ่ง   จากนั้นจัสตินก็ได้ยินเสียงคลิ้กของไฟแช็ค   เขาจึงลุกออกจากห้องนอนและเห็นไบรอันแผ่นหราอยู่ที่โซฟา , สูบบุหรี่อยู่

จัสตินทรุดตัวนั่งข้างชายหนุ่ม   ใช้ไหล่กระแซะเข้าไป

ไบรอันเหล่มอง   "ไม่ต้อง *พยายาม* ทำเป็นน่ารักเลย   รู้ๆ กันอยู่ว่าของจริงเป็นไง"

"เป็นไงล่ะ ?"   จัสตินถาม    "ผมจะแสดงเอกลักษณ์ประจำตัวไม่ได้รึไง ?"

"ไม่"   ไบรอันยืนยันพลางอัดบุหรี่เข้าปอด    "นายมีเอกลักษณ์ประจำตัวอย่างเดียวก็เหลือจะทนแล้ว   ซึ่งนั่น 'โคตรน่ารำคาญ'"

จัสตินเพียงฉีกยิ้มกว้างและไม่หุบปากเงียบอยู่ชั่วขณะ - เขาแค่เฝ้ามองและคอยจนไบรอันสูบบุหรี่จนหมดมวน    ซึ่งส่วนใหญ่จะมองมงกุฎที่ได้มาบนโต๊ะกาแฟ

"ลุก"  จัสตินเอ่ยหลังไบรอันพ่นควันสายสุดท้ายออก    "กลับไปที่เตียงได้แล้ว"

ไบรอันมอง    "ฉันยังโกรธนายอยู่นะ"

"รู้น่า"

ไบรอันยอมลุกขึ้นแต่เปลี่ยนเป็นเดินเข้าห้องน้ำ     "นี่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรด้วย"

จัสตินเดินตามติด    "แน่นอน"

พวกเขาอาบน้ำ  แปรงฟัน - อย่างเงีบบๆ - มองสบตาอีกฝ่ายในกระจกห้องน้ำขณะแปรงฟัน   จากนั้นก็ขึ้นเตียงโดยไม่ได้สัมผัสกันและกันแม้ซักนิด

ไบรอันปิดไฟ   และไม่ได้หันหน้ามาหาจัสติน

น่าแปลกที่การแสดงออกพวกนี้ไม่ได้กวนอารมณ์จัสตินเาไหร่   เพราะเขา *รู้* ว่าตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้สวย    ถ้าไม่อันไม่คิดจะเก็บเขาไว้ข้างกายจริงป่านนี้คงยันออกจากห้องไปแล้ว   หรือไม่ก็ไล่ให้เขาไปให้พ้น     พวกเขามักคืนดีกันได้ง่ายๆ   ต่อให้ทะเลาะหรือมีปากเสียงกันแค่ไนก็ตาม

จัสตินขยับตัวใต้ผ้าห่มและเข้าใกล้ไบรอัน

ไบรอันถอนใจหนักหน่วงก่อนพลิกนอนหงายและขยับจนจัสตินสามารถพาดหัวกับไหล่เขาได้

"ขอบคุณ"   จัสตินเอ่ยแผ่วเบา

"ช่างเหอะ"   ไบรอันขบฟัน    "แค่อย่าน้ำลายไหลใส่ฉันละกัน"

++ ++

เสียงโทรศัพท์ปลุกพวกเขาในเช้าวันต่อมา - จัสตินเริ่มเกลียดที่ต้องถูกปลุกด้วยเสียงนี่   เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวและปล่อยให้ไบรอันจัดการกับมัน

เตียงยวบขึ้นและเสียงไบรอันดังฟังชัดทันทีที่ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา    จัสตินจับได้ว่าคู่สนทนาคือเด็บและเธอก็กำลังโกรธไบรอันอยู่    ซึ่งจัสตินคิดไม่ออกว่าทำไมจนไบรอันพูดบางอย่างว่าพวกเขาลืมเช็คข้อความตอนกลับถึงบ้าน    แปลว่าเธอคงโทรหาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนพวกเขาจะกลับถึงลอฟท์   แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ ?

จัสตินขมวดคิ้ว   เขายังไม่ขยับตัวไปไหนจนไบรอันเริ่มทำเสียงเหมือนเป็นห่วงใครบางคน   และถามว่า 'เขาเป็นไงมั่ง'

คราวนี้จัสตินถลกผ้าห่มออก   ยันตัวนั่งก่อนขมวดคิ้วไปยังไบรอัน    ไบรอันเพียงส่งสายตาบอกให้เขาคอย

แต่จัสตินอยากทำอะไรอื่นนอกจากการคอย   เขาลุกจากเตียง  หยิบกางเกงขายาวและเสื้อยืดมาสวม   โดยหูยังคอยฟังคำสนทนาของไบรอันก่อนจะตรงไปยังครัวกดปุ่มชงกาแฟ     เขายังคงฟังต่อไปอย่างสงสัยเมื่อไบรอันพูดว่า   "ถึงไงเมื่อคืนผมก็ไปที่ธนาคารไม่ได้อยู่ดี"   และ     "เบลคเอาเงินห้าพันมาจากไหน ?"

หลังจากเครื่องชงกาแฟทำงานเขาก็เริ่มปิ้งขนมปัง      และเมื่อไบรอันคุยจบ  หันไปใส่เสื้อผ้า  ขนมปังก็ปิ้งเสร็จพอดี

"เกิดอะไรขึ้น ?"    จัสตินถามทันที   พลางวางแผ่นขนมปังบนจานใบเล็กหน้าไบรอัน

ไบรอันโน้มตัวจากอีกฝั่งของเค้าท์เตอร์พลางถอนใจ    "วิคโดนจับเพราะมีตำรวจนอกเครื่องแบบแจ้งว่าเขาไปเสนอขายตัวในห้องน้ำสาธารณะ"

ถึงแม้จัสตินจะนึกคิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น   แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้    "งี่เง่าสิ้นดี ! วิคไม่มีทางทำยังงั้นเด็ดขาด !"

ไบรอันพยักหน้า  หาวและถูหน้ากับฝ่ามือ   "เขาได้ประกันตัวออกเมื่อคืนด้วยเงิน 5 พัน"   พระเจ้า  ห้าพันเหรียญสหรัฐ ?     "เขาโทรหาเดบ  เธอเลยมาที่บาบิโลนเพื่อหาฉัน  แต่ตอนนั้นพวกเราออกมากันแล้ว   พวกเขาพยายามโทรเข้ามือถือแต่ฉันดันปิดมันและเมื่อโทรมาที่ลอฟท์ก็ไม่มีใครตอบรับ"    โอย  เธอแค่คลาดกับพวกเขานิดเดียวเอง     ตอนนั้นคงเป็นช่วงที่พวกเขามีอะไรกันในรถจี๊ป    "เบลคได้ 'เพื่อน' ให้ยืมเงินประกัน   ซึ่งแน่นอนว่าต้องเจอดอกเบี้ยมหาโหดตอนส่งคืนชัวร์"    ไบรอันส่ายหน้า     "เมลคิดว่าพวกตำรวจเพียงต้องการแกล้งพวกกะเทย   ซึ่งไม่น่าประหลาดใจเลย"     ไบรอันเค้นเสียงออกจมูก

จัสตินอดวิตกไม่ได้   วิคเป็นคนที่มักอยู่ข้างเขาเสมอ    ตอนพ่อเตะเขาออกจากบ้าน   ตอนเขาออกจากลอฟท์ของไบรอันไปหาเด็บ - ซึ่งคืนนั้นเขาจบลงด้วยการร้องไห้ท่วมอกวิค    สวรรค์  วิคเป็นเหมือนพ่อเขามากกว่าพ่องี่เง่าของเขาซะอีก    "เราต้องไปหาเขานะ"

ไบรอันชะงัก   เหลือบตามองเขา    "นายก็รู้จักวิค   เขาไม่ต้องการคนเยี่ยม"

"ผมไม่ได้ไปฐานะแขกหรือคนเยี่ยมซักหน่อย"    จัสตินบอก    "โดยทางเทคนิคผมอาศัยอยู่ที่นั่น   แม้จะไม่ได้กลับไปพักหนึ่งก็เหอะ   ผมแค่อยากไปเจอเพื่อนที่แสนดี  วิคกับเด็บ"   

ไบรอันหัวเราะ    "เขาต้องไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว   แต่แล้วไงล่ะ ?"    เขามองจัสตินอย่างไตร่ตรอง    "บางเวลา   ลูกผู้ชายก็ต้องเรียนรู้ที่จะรับการช่วยเหลือ"

จัสตินรู้สึกตัวเองกำลังยิ้มเหมือนลาโง่ก่อนจะนึกได้ว่าวิคกำลังมีปัญหาอยู่

"เอาล่ะ"   ไบรอันพูดต่อและหันตัวกลับ     "ไปอาบน้ำ แต่งตัวและมุดหัวออกจากที่นี่กัน"

พวกเขาออกไปโดยไม่แม้แต่จะแตะขนมปังและกาแฟ

ระหว่างทางไปบ้านเด็บ   จัสตินรู้สึกอึดอัดกับท่าที *ปกติ* ของเมื่อเช้านี้  ทั้งที่เมื่อคืนก่อนจะหลับพวกเขายังเพิ่ง 'พูดคุย' กันไปแหม็บๆ  แม้จะเป็นหัวข้อที่ไบรอันไม่ชอบแต่ก็ดูไม่ได้ต่อต้านอะไรมากมาย  แถมไม่ได้ทำตัวงี่เง่าอีกด้วย    และเมื่อพวกเขาเลี้ยวรถจอดที่ถนนหน้าบ้านเด็บ  จัสตินจึงหันหน้าไปหาไบรอัน     "คือว่าเรื่องเมื่อคืน....."

ไบรอันดึงกุญแจออกก่อนจะหันไปหาเด็กหนุ่ม     "อย่าบอกนะว่านายจะขอโทษ    ไม่ต้องมาทำเป็นอ่อนกับฉัน  พ่อตะวันน้อย"

"เปล่า"   จัสตินส่ายหน้าพร้อมฉีกยิ้มเล็กน้อย    "ผมเปล่าจะขอโทษ   แต่....ผมน่าจะทำได้ดีกว่านั้น"

"ฉันก็ไม่ได้มีปัญหากับวิธีการจัดการของนาย"    ไบรอันย้อน

"ไบรอัน...."

ไบรอันถอนใจ  บิดริมฝีปาก     "ฟังนะ  นายโกรธฉัน   ฉันโกรธนาย    นายสวมบทราชินีขี้วีนที่เรียกร้อง  ส่วนฉัน....ก็แค่พูดบางเรื่องออกไป"    เขาชะงัก    "และถ้าฉันต้องตกอยู่ใน 'ความสัมพันธ์' บ้าบออะไรนั่น  ซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้อยากซักนิด   แต่อย่างน้อยนายก็ทำให้มันน่าสนใจขึ้น"

จัสตินยังไม่ทันเก็ตที่ไบรอันพูด   ชายหนุ่มก็เปิดประตูลงจากรถ    และถึงไงก็ตามความสัมพันธ์พวกเขาก็ไม่ได้ราบรื่นเสมอไปอยู่ดี

วิคไม่ยินดีที่เห็นพวกเขา ชายสูงวัยถอนใจขณะเปิดประตู    "ให้เวลาฉันอยู่คนเดียวซักนาทีจะไม่ได้เลยรึไงนะ ?"

"ผมแค่มาเอาของนิดหน่อย"   จัสตินโกหกขณะเดินเข้าไป - และชะงักเท้าเมื่อเห็นว่าวิคได้มีแขกอยู่ก่อนแล้ว   มากเสียด้วย  เท็ด เบลค  เอ็มเม็ต  ไมเคิล เมล ลินซ์ และกัสต่างอัดกันอยู่ในห้องนั่งเล่น  ส่วนใหญ่พูดคุยและมองตามแผ่นกระดาษ   ส่วนเมลกำลังคุยกับใครบางคนทางโทรศัพท์

ว้าว

วิคปิดประตูบ้านก่อนหันไปทางไบรอัน    "ฉันนึกว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องนับนายด้วยอีกคน"

"วิค"   ไบรอันตอบอย่างเครึงขรึมพลางวางมือบนไหล่วิค    "คุณก็เคยอยู่จัสติน"

วิคทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า    "จริง"

จัสตินกำลังจะบอกพวกเขาว่าเงียบไปเลย   แต่ก็คิดว่าไม่ดีกว่า  โดยเฉพาะเมื่อจู่ๆ ก็ถูกจู่โจมโดยเด็บบี้

"ตะวันน้อย !"

"เอิ๊บ"   เขาทักตอบแต่ไม่ได้ออกเสียงมากนักเพราะต้องกอดเธอตอบ    "เฮ้ เด็บ"

"โอ  รู้มั้ยว่ามันสำคัญมากแค่ไหนที่เธออยู่ที่นี่ !"    เธอถอนตัวออกและสูดจมูก    "พวกเราจะต้องต่อสู้กับเรื่องนี้   เราต้องแสดงให้พวกใจแคบนั่นเห็นว่าพวกมันจะมารังแกน้องชายที่น่ารักเพียงเพราะเขาเป็นเกย์แบบนี้ไม่ได้"

"ถูกเผงเลยฮะ"   เขาเห็นด้วย  และได้รับจูบที่แก้มเป็นรางวัล

"ฉันจะทำวัฟเฟิล !"  เธอประกาศ  ปล่อยจัสตินและหันไปกอดไบรอันก่อนจะเดินกึ่งวิ่งไปในครัว

ไบรอันกับวิคพากันเดินไปใกล้ประตู   เห็นชัดว่าต้องการพูดคุยเป็นการส่วนตัว    แม้พวกเขาจะมาที่นี่เพื่อเยี่ยมวิคแต่จัสตินก็ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง   จัสตินเดินไปยังเพื่อนๆ ที่เกาะกลุ่มกันอยู่ในห้องนั่งเล่น   "เฮ้ สวัสดี"    ไม่มีใครเงยหน้ามอง   แต่ส่วนใหญ่ทักตอบ   พวกเขากำลังพยายามหาวิธีช่วยเหลือวิค    "พอมีหวังมั่งมั้ย ?"

"ไม่เลย"   เมลตวัดเสียงและกดปุ่มปิดมือถือ    "หรือ"   เธอแก้  กวาดตามองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเด็บกับวิคไม่ได้อยู่ในระยะได้ยิน    "ก็ไม่เชิงหรอกนะ   ฉันกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับคดีเหล่านี้   เพื่อดูว่าตำรวจเคยทำแบบนี้มาก่อนรึเปล่า"

"ก็ถ้ามีอะไรให้ช่วย   บอกผมได้เลยฮะ"

"ขอบใจจ้ะจัสติน"    เธอยิ้มอย่างเพลียๆ  ก่อนจะกวาดตามองไปยังกลุ่มเพื่อนที่เหลือซึ่งนั่งเกาะกลุ่มรวมกันและกระซิบกระซาบพึมพำราวกับนักฟุตบอลที่กำลังเตรียมเทคนิคตอนลงแข่ง     "ถึงไงที่นี่ก็มีมือให้ช่วยเต็มไปหมดอยู่แล้ว"

ไบรอันมายืนอยู่ข้างเขา  โน้มหน้าชิดริมหู    "รู้มั้ย   ในกรณีที่อยากเปลี่ยนหัวข้อ   วิคเพิ่งขอให้ฉันโชคดีในงานแจกรางวัลแอตลาสคืนวันพุธนี้   อยากรู้จังว่าเขารู้ได้ยังไง ?"

อุ้บส์  ไบรอันได้ย้ำกับเขาเป็นพิเศษว่าอย่าบอกคนอื่นในทันทีหลังอ่านจดหมายเชิญจบ     "อืมมมม   แปลกจังน้า"

"เด็กเปรต"   ไบรอันตอกกลับพร้อมหยิกก้นจัสตินเบาๆ     "มีคนอื่นรู้อีกมั้ย ?"

"คุณคิดว่าพวกเขาจะหุบปากเงียบได้เหรอถ้ารู้น่ะ ?"

"ถูก"

"โอ้ เมล !"   เด็บร้อง  รีบแจ้นเข้าไปในห้องนั่งเล่นพร้อมยื่นแก้วนมให้จัสติน   จัสตินขมวดคิ้ว  รับแก้วนมมาขณะทุกคนหันมองที่เธอ     "ฉันเพิ่งคิดออก - เราน่าจะโทรหาวุฒิแบกซ์เตอร์ ! หมายถึง   ที่จริงก็ไม่รู้หรอกว่าเธอจะช่วยได้มั้ย   แต่อย่างน้อยเธอก็รันแคมเปญต่อสู้เพื่อสิทธิ์ของชาวเกย์   แถมเธอยังช่วยตะวันน้อยมาแล้ว"    อ่า  นั่น *เป็น* ไอเดียที่แจ่มแจ๋ว

"เยี่ยมมากเลยเด็บ"   เมลเห็นพ้อง    "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น   ก็มักดีเสมอที่มีวุฒิอยู่ในกระเป๋าหลัง"

เด็บมีท่าทางยินดี  เธอฉีกยิ้มและตรงไปยังโทรศัพท์ในครัว     "ฉันจะลองทิ้งข้อความให้กับเธอดู"

"เด็บ"   วิคขัดขึ้น   และทุกคนก็หันไปมอง   เห็นเขายืนอยู่ตรงบันได    "ทุกคน  ฉัน....ฉันปลื้มและตื้นตันมากจริงๆ ที่ทุกคนอยากต่อสู้เพื่อฉัน    และเชื่อมั่นว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด    มันมีความหมายต่อฉันมากกว่าที่พวกเธอรู้นัก    แต่....."    เขาถอนใจ     "ฉันทำไม่ได้    ฉันผ่านวิกฤตินี้ไปไม่ได้    และฉันจะยอมรับความผิด"

to be continued

go back to part 56  go on to part 58